Η Ραφήνα έχει, νομίζω, καταχωρηθεί στη συνείδηση των περισσότερων ως λιμάνι. Αφίξεις και αναχωρήσεις πλοίων, άνθρωποι που σέρνουν βαλίτσες, ουρές αυτοκινήτων, σύντομες στάσεις για καφέ ή κάτι πρόχειρο στα γρήγορα.
Χθες το απόγευμα, όμως, στον μεγάλο μου περίπατο κατά μήκος της ακτογραμμής της, παρέα με τους σφοδρούς ανέμους που πετούσαν τη μανιασμένη θάλασσα πάνω στα βράχια, η Ραφήνα μού αποκάλυψε ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο. Οι συναρπαστικές εικόνες των δραματικών της τοπίων υπό το κόκκινο φως της Δύσης, απέδειξαν πως, εκτός από σημείο μετάβασης, μπορεί να είναι και σημείο προορισμού.
Οι ταυτότητες και οι ταξινομήσεις δύσκολα χωρούν την πολυπλοκότητα ενός τόπου -ή ενός ανθρώπου- όσο κι αν διευκολύνουν τη σκέψη μας. Ο William James έγραφε πως ο καθένας μας έχει τόσους διαφορετικούς (κοινωνικούς) εαυτούς όσοι είναι και οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν. Εντέλει κανένας τόπος και κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Αλλάζουμε όλοι ανάλογα με τον εκάστοτε καιρό που μας κυβερνά και ανάλογα με το εκάστοτε βλέμμα που μας κοιτάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου