Στης Έλλης

Εορτάζοντας τις ύστερες αυγουστιάτικες ζέστες, όπως τους πρέπει: με υπέροχη ελληνική κουζίνα πλάι στη θάλασσα. Στην περίφημη Έλλη, στο λιμανάκι του Αγίου Νικολάου της Μεσσηνιακής Μάνης.

Bad Daddy

Μετά από μία γεμάτη μέρα ατελείωτου περπατήματος μέσα στην παχιά ζέστη της Αλαμπάμα, καταλήγεις εντέλει αργά το απόγευμα με τ’αμάξι σε ένα από τα malls περιμετρικά του Μοντγκόμερι για κάτι μικροαγορές που χρειάζεσαι. Η ζέστη σε έχει καταβάλει, η κούραση βαραίνει τα πόδια σου, νιώθεις ότι είναι ώρα επιτέλους να επιστρέψεις στη βάση σου. Όμως εκεί που πλησιάζεις στο αμάξι με τις σακούλες, σε μία στιγμή αδυναμίας, εμφανίζεται μπροστά σου ο Bad Daddy -φαστφουντάδικο ολκής με την τηγανίλα να μαστιγώνει τα ρουθούνια σου. 

Κοντοστέκεσαι, λες στον εαυτό σου πως όχι, δεν πρέπει να υποκύψεις, δεν γίνεται να λυγίσεις, οφείλεις να επιδείξεις πυγμή και ανωτερότητα. Προσπαθείς να εστιάσεις σε ενάρετες σκέψεις: στo γιαουρτάκι και τα φρουτάκια που έχεις στο ψυγείο σου και σε περιμένουν υπομονετικά να γυρίσεις, στους fitness influencers με τις δεκάδες συνταγές για overnight oats και detox smoothies, στο αφιέρωμα της εκπομπής “Όλα για την Υγεία” στην κακή χοληστερίνη και σε εκείνον τον διατροφολόγο-γιατρό που πετάγεται στη ροή του TikTok σου, κόβοντάς σου τη χολή και επισημαίνοντας με στόμφο ότι θα έπρεπε να ντρέπεσαι αν δεν μασουλάς καθημερινώς ραπανάκι και μπρόκολο. 

Αλλά ο Bad Daddy γεννήθηκε αμείλικτος. Ποδοπατάει τις άμυνές σου, χλευάζει την αυτοπειθαρχία σου, σε καμακώνει από τη μύτη και σε σέρνει στα ενδότερα. Εμφανίζεται σύντομα στο τραπέζι σου πιτσιρίκα-σερβιτόρα με ψεύτικες βλεφαρίδες, πράσινα βαμμένα νύχια, ξανθά extensions και τσίχλα στο στόμα και σου προσφέρει το menu. 

Ανασυγκροτείσαι, παίρνεις βαθιές ανάσες, αναζητάς τις σαλάτες στην πίσω σελίδα και λες στον εαυτό σου ότι εντάξει, ψυχραιμία, μπορεί να υπέκυψες, αλλά δεν χρειάζεται και να ξεκοιλιαστείς. Εντοπίζεις μία σάχλα τύπου power bowl με μαρούλια, καρότα και κομματάκια αβοκάντο νάχαμε-ναλέγαμε. Λες αποφασιστικά “ετούτο θα πάρω για να μην έχω τύψεις το βράδυ” και κάνεις manifestation επαναλαμβάνοντας στο μυαλό σου ότι δεν πεινάς άλλωστε και τόσο πολύ.

Ξανάρχεται η πιτσιρίκα και ενώ τα είχες ξακάθαρα συμφωνήσει μέσα σου, ακούς τον εαυτό σου να παραγγέλνει ενενδοίαστα τσιπς πατάτας με τριπλέτα pimento cheese/μαγιονέζας/aioli σος, μερίδα onion rings και το έξτρα μπιγκ μπέργκερ με τις γλυκοπατατούλες τις τηγανητές. 

Μερικά λεπτά αργότερα και ενώ προσπαθείς ακόμα να συνέλθεις από το σοκ της κατάπτυστης λιγοψυχίας σου, η πιτσιρίκα σού τα σερβίρει, παρέα με μία τεράστια παγωμένη κοκακόλα με free refill. Της κάνεις νόημα τύπου “keep them coming” κι εκείνη σου κλείνει πονηρά το μάτι. Ακολουθούν splatter σκηνές σαβουριάσματος με την κέτσαπ να ρέει αμαρτωλά στα δάχτυλά σου. Έχεις παραδοθεί άνευ όρων στην παρακμή σου. 

Αλλά αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό το παιχνίδι ήταν εξαρχής χαμένο. Γιατί ο Bad Daddy είναι ο λόγος που οι δίαιτες γράφονται πάντα σε μέλλοντα χρόνο. Είναι το μέρος όπου οι καλές προθέσεις πηγαίνουν για να πεθάνουν ευτυχισμένες.

Куќа

Αν είσαι καλοφαγάς άνθρωπος, εκτιμάς τις αυθεντικές γεύσεις και βρίσκεσαι στα Σκόπια, αναζήτησε μερακλίδικο ταβερνάκι υπό το όνομα «Куќа» (προφέρεται «κούτσα» και σημαίνει «σπίτι»). Προειδοποιώ ότι θα δυσκολευτείς να το βρεις γιατί είναι κάπως κρυμμένο πίσω από ένα πάρκινγκ και ένα μαντρότοιχο σε μία περιοχή της πόλης που μεταμορφώνεται αυτή τη στιγμή, καθώς τριγύρω ξεπηδούν μονδέρνα και αψηλά κτήρια πολυτελών διαμερισμάτων και γραφείων -περιπλανήσου λίγο, θα εντυπωσιαστείς. 

Αν τελοσπάντων τα καταφέρεις και το εντοπίσεις, θα αποζημιωθείς. Η ατμόσφαιρα του χώρου παραπέμπει σε βαλκανικό χωριατόσπιτο ή παραδοσιακό καπηλειό: βαριά, ξύλινα τραπέζια, ρουστίκ διακόσμηση, παλιές φωτογραφίες, πήλινα σκεύη. Ένας πολύ πρόθυμος και χαμογελαστός πιτσιρικάς ήρθε να πάρει την παραγγελία και πιάσαμε λίγο την κουβέντα. 

Πέραν της «μακεδονικής σαλάτας» (πρόκειται περί αγγουροντομάτας με πιπεριές και μαϊντανό) και τα φασόλια φούρνου («Tavče gravče») που αποτελούν κλασικό τοπικό πιάτο, πήρα μερικά κεμπάπ και βεβαίως το αγαπημένο μου ajvar, που είναι ένας παχύς πολτός από κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης, σκόρδο και μελιτζάνα (αν είσαι χαμουτζής, το λες και «άλειμμα» -αν είσαι καρντάσης, το λες «αλοιφή»). Θεσπέσιες γεύσεις, τίμιες μερίδες, ντόμπρα εξυπηρέτηση. Γιατί καλό το γκουρμέ και το τρέντι, αλλά εγώ πιο φχαριστημένος και χορτασμένος φεύγω πλέον από τέτοια μέρη. 

Αλλαγή ώρας

 Αναζητώντας μια γλυκιά παρηγοριά για την αμείλικτη μετάβαση στη θερινή ώρα. Κρέμα με κάμποση κανέλα, κανταΐφι γαλακτομπούρεκο και στρούντελ πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη. Ως πράξη σθεναρής αντίστασης στις ώρες και τις εποχές που αλλάζουν. Και καταφυγή στην ασφάλεια του παρελθόντος. Before brunch was even a thing.

(Ναι, πήρα και τσουρέκι και καναδυό ρυζόγαλα για το σπίτι.)

Pizza Moldava

Θέλεις το κρύο, θέλεις που είπα να κόψω το σερί μολδαβικής κουζίνας, αποφάσισα να φάω κι εγώ μία πίτσα. Βρέθηκα λοιπόν σε μία από τις πλέον αγαπημένες μου γειτονιές του Κισινάου, σε ωραιότατο ιταλικό εστιατόριο υπό την ονομασία Little Napoli. Επειδή μάλιστα δύσκολα βρίσκεις εκεί τραπέζι χωρίς κράτηση, είχα κάμει τα κουμάντα μου από την προηγούμενη μέρα για να'μαστε σίγουροι.

Το εστιατόριο στεγάζεται σε ένα υπέροχο παλιό σπίτι με ωραιότατες φλοράλ ταπετσαρίες στους τοίχους, μαντεμένια σώματα καλοριφέρ, ξύλινα πατώματα που τρίζουν σε κάθε σου βήμα. 

Αν προσθέσεις τη ρετρό διακόσμηση και την απαλή μουσική, νομίζω περιμένεις να δεις την Αμελί να κάθεται στο διπλανό τραπέζι. 

Ο κατάλογος που μου έφερε μία ευγενέστατη νεαρά, διαπίστωσα ότι διαθέτει αποκλειστικά πίτσες και κρασιά -μήτε σαλάτες, μήτε άλλα ορεκτικά, μήτε ζυμαρικά- επομένως διαμόρφωσα αναλόγως την παραγγελία μου: μία Parmigiana di Melanzane με σάλτσα ντομάτας, μοτσαρέλα και ψητές φέτες μελιτζάνας και μία κλασική ναπολιτάνικη Margherita με φύλλα βασιλικού. Οι οποίες κατέφθασαν μοσχοβολιστές και αχνιστές, μερικά λεπτά αργότερα!

Δεν ξέρω αν επηρεάστηκα από τη vintage αισθητική του μέρους και από την ιδιαιτέρως ευχάριστη ατμόσφαιρά του, αλλά νομίζω ότι ήσαν από τις καλύτερες πίτσες που έχω φάει στη ζωή μου. Φρέσκα υλικά, νοστιμότατη σάλτσα και μία θεσπέσια ζύμη που ήταν λεπτή και αφράτη στη μέση, τραγανή και καλοψημένη στις άκρες. 

Χορτασμένος και φχαριστημένος, έβαλα το παλτό μου και κατευθύνθηκα προς την πόρτα, όπου διασταυρώθηκα με έναν τύπο με ποδιά και λευκό καπέλο που προφανώς ήταν ο σεφ. Μου χαμογέλασε, του χαμογέλασα. Και επειδή είμαι γαλαντόμος σε κάτι τέτοια, δεν κρατήθηκα και του είπα ότι οι πίτσες του είναι εκπληκτικές. Για να το παίξω μάλιστα κάπως χαριτωμένος, τον ρώτησα να μου πει το μυστικό για αυτή την υπέροχη ζύμη. Με κοίταξε συνομωτικά και μου ψιθύρισε "Αν σας το αποκαλύψω, θα πρέπει να σας προσλάβω στην κουζίνα!" 

Ε να μην σου τα πολυλογώ, έχω πλέον βάρδια Τρίτες και Πέμπτες.

Η παρέλαση των τεράτων

Μετά από ένα σπέσιαλ Halloween γεύμα με αχνιστή σούπα και κολοκύθα γεμιστή με κιμά και ρύζι, έφθασε η ώρα για μαραθώνιο vintage τρόμου: από τα cult ζόμπι του Ρομέρο στον Frankenstein, τον Dracula, τον Wolf Man και τα λοιπά Universal Monsters. Όπως έλεγε ο Στίβεν Κινγκ, «Εφευρίσκουμε τρόμους για να αντιπαρέλθουμε τους πραγματικούς.» 

🎃🧟‍♂️🦇🧛‍♂️

Σεμνά και πολωνικά

Εδώ στη Βαρσοβία, νυχτώνει πλέον πριν τις 6, οι θερμοκρασίες έχουν γίνει μονοψήφιες, βρέχει σχεδόν καθημερινά και έχουμε φορέσει τα χειμωνιάτικά μας. Περνώντας δίπλα από ένα ήσυχο καφέ που έλαμπε μέσα στο ημίφως του δειλινού, αποφάσισα να ξαποστάσω λίγο και να πιω κάτι ζεστό μετά από μία κουραστική μέρα. Παρήγγειλα τον καπουτσίνο μου με μπόλικη κανέλα, χάζεψα την χαριτωμένη διακόσμηση με τις κολοκύθες (ένεκα Halloween) και δυστυχώς το μάτι μου έπεσε στα γλυκά. Ε, να μην πάρω ένα ptys z kruszonką i kremem; Που είναι η πολωνική εκδοχή του γαλλικού choux à la crème με τραγανή βάση και φρέσκια κρέμα από πάνω. Το πήρα, αποδείχτηκε ωραιότατο, αλλά ήταν σαν να μην το έφαγα. Διότι τα άτιμα τα πολωνικά γλυκά είναι ελαφριά και διακριτικά και νιώθεις αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Οπότε επανέρχομαι πιο αποφασισμένος στην υπάλληλο και παραγγέλνω ένα sernik (=πολωνικό cheesecake) και ένα carrot cake, τύπου "ας πάει και το παλιάμπελο" και "θα το κάψουμε κυρ Στέφανε". Θεσπέσια και αυτά, έφυγαν άκλαυτα. Κοιταζόμαστε με την υπάλληλο, μου λέει κάπως συνομωτικά "να βάλω και ένα beza z malinami που είναι σούπερ ελαφρύ;" (=μαρέγκα με φρέσκια σμέουρα).  "Ντροπή!" της λέω. "Να βάλετε δύο"!