Η θάλασσα θα φέρει τη βασίλισσα

Το Crail είναι ένα ήσυχο ψαροχώρι της Σκωτίας π' αγναντεύει τη Βόρεια Θάλασσα -για μένα, είναι ένα από εκείνα τα μέρη που με γαληνεύουν. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Εδιμβούργου, μερικά χιλιόμετρα απόσταση από το Σεντ Άντριους. Χίλιοι εξακόσιοι άνθρωποι μένουν εδώ, στα όμορφα σπιτάκια που βρίσκονται γαντζωμένα στους καταπράσινους λόφους ή αραδιασμένα στα στενά δρομάκια γύρω από το γραφικό λιμανάκι.

Το χωριό δεν έχει πολλά πράματα να κάμεις. Καναδυό πάμπς, μερικά καταστήματα για τα βασικά, ελάχιστη κίνηση. Όλα υποτάσσονται στους σφοδρούς ανέμους που τρίζουν τα παράθυρα και στριφογυρίζουν τις πινακίδες. Και στη θάλασσα π΄ αλλάζει συνεχώς το τοπίο, καθώς φουσκώνει κι αποσύρεται ασταμάτητα κατά τη διάρκεια της μέρας -το πρωί με την πλημμυρίδα ξανοίγονται οι ψαράδες στ'ανοιχτά, το μεσημέρι με την άμπωτη, βλέπεις τις βάρκες σαστισμένες και ανήμπορες να στέκουν απάνου στις λάσπες.

Αυτή την εποχή, στα τέλη του φθινοπώρου, έχει πέσει εδώ πολύ η θερμοκρασία, βρέχει καθημερινώς και νυχτώνει νωρίς. Το αποδέχεσαι το κρύο, την αναπνέεις την υγρασία, το συνηθίζεις το σκοτάδι. Νομίζω ότι η ευτυχία του κάθε μέρους είναι η προσαρμογή σου σε αυτό. Δεν είναι πάντα εύκολη άσκηση, αλλά οφείλεις να την επιχειρήσεις.

Στον περίπατό μου, κοιτάζω τους θαλάσσιους ορίζοντες. Άλλοτε φέρνουν νηνεμίες, άλλοτε αντάρες, καμιά φορά και πιο ανέλπιστες εξελίξεις: στις 10 Ιουνίου του 1538, από τους ορίζοντες αυτούς ξεπρόβαλε ένας μικρός γαλλικός στόλος που μετέφερε ευγενείς, προικιά και μία βασίλισσα που για πρώτη φορά κατέφθανε στο βασίλειό της, τη Μαρία του Γκιζ. 

Η Μαρία είχε γεννηθεί στη Λορένη και στις φλέβες της έτρεχε αίμα αριστοκρατικό. Ούσα πολύφερνος νύφη, φρόντισε να την εκαπαρώσει από νωρίς ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης -ένας δούκας, πολύ συμπαθητικός-, που την επαντρεύτηκε το 1534 και απόκτησε μαζί της δύο παιδιά.

Όμως ο Λουδοβίκος δεν της εφτούρησε και λίγο πριν γεννηθεί το δεύτερο παιδί της, η Μαρία έμεινε χήρα στα εικοσιένα της. Την ίδια όμως περίοδο, είχε χηρέψει και ο βασιλιάς της Σκωτίας, Ιάκωβος ο Πέμπτος. Ο οποίος την είχε δει μια φορά πριν χρόνια και του είχε γυαλίσει. Και επειδής, έπαιζε το σενάριο "Σκωτία-Γαλλία, συμμαχία" κατά της Αγγλίας, της απέστειλε ωραιότατη επιστολή για να τη ζητήσει σε γάμο. 

Έντρομος ο βασιλιάς της Αγγλίας, Ερρίκος ο Όγδοος, έσπευσε να της αντιπροτείνει γάμο μαζί του. Αλλά επειδής ο Ερρίκος ως γνωστόν ξεπάστρευε συζύγους για την πλάκα του, η Μαρία -που για πολλά μπορείς να την εκατηγορήσεις, αλλά βλήμα δεν ήτανε- αρνήθηκε την πρόταση του (με την περίφημη φράση "έχω μικρό λαιμό", καθώς όταν είχε δώσει ο Ερρίκος εντολή να αποκεφαλίσουν τη δεύτερη γυναίκα του, Άννα Μπολέυν, φέρεται να είχε πει στο δήμιο ότι το έργο του θα ήταν εύκολο γιατί η Άννα είχε πολύ μικρό λαιμό) και αποδέχθηκε την πρόταση του Ιακώβου. 

Πράγματι, ετελέσθηκε ο γάμος στο παρεκκλήσι του κάστρου του Σατωντέν με παπά και με κουμπάρο και με κάθε επισημότητα, αλλά άνευ γαμπρού! Βλέπεις, ο Ιάκωβος παντρεύτηκε δια αντιπροσώπου. Έστειλε έναν δούκα για να σταθεί στη θέση του, να ρίξει τις υπογραφές και να κάνει τις χαιρετούρες -όχι για να μην λες ότι δεν τραβάγανε και οι Δούκες τα ζόρια τους, εκείνας τας εποχάς!

Εντέλει, στις 10 Ιουνίου, εδώ στο Crail, ο Ιάκωβος με τους αυλικούς του υποδέχθηκε το στόλο που θα του έφερνε τη σύζυγό του. Και πράγματι, αποβιβάστηκε εκείνη, καλοζωισμένη, αψηλή, με τα παρλεβού φρανσέ της και την αριστοκρατική φινέτσα της. 

Μία τελετουργική πομπή τούς οδήγησε στο γειτονικό Σεντ Άντριους, στο Αβαείο του οποίου τελέσθηκε δεύτερος γάμος -αυτή τη φορά και με το γαμπρό παρόντα. 

Αυτή η ιστορία είναι μεν συμπαθητική, αλλά δεν θα της έδινε κανείς και μεγάλη σημασία αν δεν ήξερε τα παρακάτω. Βλέπεις, η Μαρία του Γκιζ έμελλε να γεννήσει μία θρυλική κόρη, τη Μαρία Στιούαρτ, την τελευταία βασίλισσα της Σκωτίας, που αποκεφαλίστηκε από την Ελισάβετ. Αλλά της οποίας ο γιος, Ιάκωβος ο ΣΤ' θα ένωνε τα βασίλεια της Σκωτίας και της Αγγλίας.

Τα σύννεφα πυκνώνουν και πάλι πάνω από το Crail. Ήδη ένιωσα τις πρώτες σταγόνες. Κοιτάζω προς τη θάλασσα. Μήτε στόλοι, μήτε βασίλισσες διακρίνονται στον ορίζοντα. Κι όμως. Η ιστορία συνεχίζει να γράφεται με αναπάντεχους τρόπους. Κάποιες φορές, ακόμα και σε ήσυχα ψαροχώρια π'αγναντεύουνε πελάγη. Κάποιες φορές, ακόμα και ανάμεσα στις φάσεις της παλλίροιας που μοιάζουν επαναλαμβανόμενα ίδιες, αλλά ουδέποτε είναι. Πρέπει να'χει κανείς το νου του να βλέπει αλάργα, την επίγνωση να μην επαναπαύεται στις ησυχίες και κάποια προνοητικότητα να μετράει ενδεχόμενα. Μήτε που φαντάζεσαι τι μπορεί να ξεβγάλει η θάλασσα!

Guys & Dolls

Αν έχεις την εντύπωση πως τα μιούζικαλς καθόλου δεν έχουν εξελιχθεί και παραμένουν εγκλωβισμένα σε μία γλυκερή ή παλιακή αισθητική, πέφτεις πολύ έξω. Και μπορεί το είδος να μην είναι ιδιαίτερα αγαπητό στην Ελλάδα, αλλά -ως γνωστόν- το κοινό στα Λονδίνα και στις Νέες Υόρκες συνεχίζει να το αγαπά, να το επιζητά και να το απολαμβάνει. 

Ε λοιπόν πήγα προ καιρού να δω το Guys & Dolls -ένα κλασικό μιούζικαλ που γράφτηκε το 1950- στο Bridge Theater του Λονδίνου. Και σου το ομολογώ ότι μετά από καιρό βγήκα από θεατρική αίθουσα, ουχί απλώς ενθουσιασμένος, αλλά εκστασιασμένος. 

Ειλικρινά, δεν ξεύρω τι να σου πρωτο-επαινέσω. Ας ξεκινήσω με τη σκηνοθεσία: το σκηνικό είναι ένας μεταβαλλόμενος χώρος, που με διαρκείς επεμβάσεις και προσθαφαιρέσεις στοιχείων, σε ταξιδεύει από τους κακόφημους δρόμους του Μανχάταν και τις υπόγειες χαρτοπαικτικές λέσχες μέχρι την εξωτική Αβάνα. 

Το εξαιρετικά ανατρεπτικό είναι ότι πολλοί θεατές στέκονται και κινούνται γύρω ή και πάνω στη σκηνή, συμβάλλοντας στη δυναμική της πλοκής. 

Κάθε αλλαγή σκηνικού δε, είναι τόσο καλοκουρδισμένη και αριστοτεχνικά σχεδιασμένη, που οι περιφερόμενοι θεατές -χωρίς να λάβουν κάποια πολύ τυπική καθοδήγηση- οδηγούνται σχεδόν φυσικά από το ένα σημείο στο άλλο και μετατρέπονται σε οργανικό στοιχείο της παράστασης. 

Και βεβαίως, μιλάμε για ένα εξαιρετικά ταλαντούχο καστ. Με φωνές κορυφαίων προδιαγραφών, κίνηση γεμάτη πάθος και δύναμη, ενέργεια που σε ξεσηκώνει και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

Δεν είναι τυχαίο ότι η παράσταση έχει σαρώσει τα θεατρικά βραβεία και συνεχίζει να λαμβάνει διθυραμβικές κριτικές. 

Ειδικά η σκηνή με το υπέροχο "Sit Down, You're Rockin' the Boat", θέλεις να μην τελειώσει: δεν χορταίνεται! 

Μετά το τελευταίο χειροκρότημα, στη σκηνή στήνεται ένα πάρτι με το κοινό να συμμετέχει, τραγουδώντας και χορεύοντας. Κάποιοι και κάποιες μάλιστα ήσαν εντυπωσιακά καλοί, αποσπώντας δυνατές ζητωκραυγές!

Βγήκα στο βραδινό Λονδίνο καταγοητευμένος. Στάθηκα στην άκρη του Τάμεση, απολαμβάνοντας την κατάφωτη γέφυρα. Παρότι η ώρα ήταν περασμένη -τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα- αποφάσισα να μην γυρίσω ακόμα, αλλά να αφεθώ σε έναν μακρύ περίπατο δίπλα στο ποτάμι. Για να διατηρήσω όσο μπορώ περισσότερο την μουσική μέσα μου, τον αισιόδοξο παλμό και την ενθουσιώδη διάθεση. Σαν τη φλόγα στο κερί το βράδυ της Ανάστασης που πασχίζεις να μην σου σβήσει. 

If I were a bell, I'd ring a toll, A mighty toll, to warn the world. I'd ring it loud, I'd ring it clear, To warn the world that love is here.

The Aristocat

Κατηφορίζοντας έναν από τους υπέροχους, αριστοκρατικούς δρόμους της Belgravia στο κεντρικό Λονδίνο και ενώ το βλέμμα μου αρμένιζε στην καθησυχαστική συμμετρία των κτηρίων γεωργιανής αρχιτεκτονικής, αντιλήφθηκα μια παρουσία σε ένα παράθυρο. 

Αρχικώς προσπέρασα. Μετά από κάποια βήματα όμως, σταμάτησα και επέστρεψα. 

Μια εντυπωσιακή γάτα με πλούσια γούνα και ύφος σαράντα καρδιναλίων, καθόταν καμαρωτά και κοίταζε ράθυμα έξω.

Προς στιγμή νόμισα πως ήταν ψεύτικη: ένα αγαλμάτινο μπιμπελό που είχαν τοποθετήσει οι ένοικοι για διακόσμηση. 

Καθώς πλησίασα για να την παρατηρήσω καλύτερα, συνειδητοποίησα ότι ήταν όντως αληθινή και εντελώς μπλαζέ. Είναι χαρακτηριστικό πως παρότι στάθηκα μπροστά της για κάποια δευτερόλεπτα, ουδέποτε καταδέχτηκε να με κοιτάξει ή να μου απευθυνθεί, μην σου πω ότι απέστρεψε και το βλέμμα της επιδεικτικά -προφανώς αντιμετωπίζοντας με απαξίωση την παρουσία μου. 

Κι αν τυχόν νομίζεις ότι το περιβάλλον στο οποίο διαβιούμε, δεν μας διαμορφώνει και δεν μας ορίζει, τούτη η γάτα σε διαψεύδει περίτρανα -εις επίρρωσιν της θεωρίας της Κοινωνικής Μάθησης του Bandura και της Συμπεριφορικής θεωρίας του Watson, είμαστε προϊόντα των συνθηκών και της πραγματικότητας στην οποία ζούμε. Το να κατανοείς τους άλλους μέσα από τα όσα τους διαμόρφωσαν, μπορεί και να είναι ανώτερο από το να τους αγαπάς. Κοίταξα για μία τελευταία φορά τη γάτα, χαμογελώντας. Τη χαιρέτισα με μια μικρή υπόκλιση, ανάλογη της εξοχότητάς της και συνέχισα τον ταπεινό μου περίπατο.

The Gentlemen

Το Netflix αντιμετωπίζει τις παραγωγές του ως πολύτιμους και πολλαπλώς αξιοποιήσιμους πόρους, επενδύοντας ουχί μόνο στην διαφήμιση και προώθησή τους, αλλά πλέον σε μια πολύ πιο σύνθετη στρατηγική που εκτείνεται από το gaming και το experiential marketing ως το merchandising. Περνώντας από το εμβληματικό Truefitt & Hill, το παλαιότερο κατάστημα του κόσμου με είδη ανδρικής περιποίησης που έχει την έδρα του στο Mayfair του Λονδίνου, στάθηκα για ώρα στη βιτρίνα χαζεύοντας τα αρώματα, τα after shaves και τα λοιπά είδη υπό την επωνυμία της πρόσφατης σειράς The Gentlemen του Guy Ritchie. Αντίστοιχα, η Henry Poole & Co. σχεδίασε και πουλάει κασμιρένια μαντήλια και μανικετόκουμπα εμπνευσμένα από την αισθητική της συγκεκριμένης σειράς, η Ettinger δερμάτινα είδη, η σουηδική Härkila ανδρικά ρούχα και αξεσουάρ και η Avantcha ειδικά blends τσαγιού. Content is king.

Παγωτό νούμερο ένα

Πρώτο παγωτό της θερινής σεζόν! Όταν ήμουν μικρός και τα μέτραγα, ήταν ένα απλό και ταπεινό κρέμα καϊμάκι (αποκλειστικά σε κυπελλάκι) που αγόραζα από το περίπτερο. Σήμερα, είναι pistachio, salted caramel και cookies, συνοδεύεται από fruit boba pearls, είναι sugar free, φτιάχνεται από γάλα βρώμης (επομένως είναι και dairy free) και το αγόρασα από new age παγωτατζίδικο που διατείνεται πως εκπληρώνει υψηλά standards αειφορίας και κοινωνικής υπευθυνότητας. Ανεξαρτήτως όλων των παραπάνω, εγώ εξακολουθώ να τα μετράω: πρώτο παγωτό της θερινής σεζόν! #yole #london

Back to the Future

“Wait a minute, Doc. Are you telling me you built a time machine… out of a DeLorean?” Τριάντα χρόνια πίσω στο παρελθόν υποτίθεται ότι ταξίδεψε ο πρωταγωνιστής του “Back to the Future” και άλλα τόσα (και περισσότερα) ταξίδεψα εγώ πίσω στην παιδική μου ηλικία, ξαναβλέποντάς το υπό μορφή μιούζικαλ.

Chinatown, my Chinatown

"As Harold walked, he began to remember a time when he had visited Chinatown in London with Maureen. It had been a world of vibrant colors, exotic scents, and the constant hum of activity. Now, as he made his way through the bustling streets, he felt a pang of nostalgia for those carefree days." 

Rachel Joyce, "The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry"