Κόκκινη Ραφήνα

 

Η Ραφήνα έχει, νομίζω, καταχωρηθεί στη συνείδηση των περισσότερων ως λιμάνι. Αφίξεις και αναχωρήσεις πλοίων, άνθρωποι που σέρνουν βαλίτσες, ουρές αυτοκινήτων, σύντομες στάσεις για καφέ ή κάτι πρόχειρο στα γρήγορα.

Χθες το απόγευμα, όμως, στον μεγάλο μου περίπατο κατά μήκος της ακτογραμμής της, παρέα με τους σφοδρούς ανέμους που πετούσαν τη μανιασμένη θάλασσα πάνω στα βράχια, η Ραφήνα μού αποκάλυψε ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο. Οι συναρπαστικές εικόνες των δραματικών της τοπίων υπό το κόκκινο φως της Δύσης, απέδειξαν πως, εκτός από σημείο μετάβασης, μπορεί να είναι και σημείο προορισμού.

Οι ταυτότητες και οι ταξινομήσεις δύσκολα χωρούν την πολυπλοκότητα ενός τόπου -ή ενός ανθρώπου- όσο κι αν διευκολύνουν τη σκέψη μας. Ο William James έγραφε πως ο καθένας μας έχει τόσους διαφορετικούς (κοινωνικούς) εαυτούς όσοι είναι και οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν. Εντέλει κανένας τόπος και κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Αλλάζουμε όλοι ανάλογα με τον εκάστοτε καιρό που μας κυβερνά και ανάλογα με το εκάστοτε βλέμμα που μας κοιτάζει.

Ερημιές (περίπου)

Τα τελευταία χρόνια, η Αθήνα δεν αδειάζει τον Αύγουστο. Αφενός έχουν παρέλθει οι εποχές των πολυήμερων διακοπών για τους Αθηναίους και αφετέρου η πόλη φιλοξενεί πια τόσους τουρίστες που τουλάχιστον το κέντρο της σφύζει από πολυκοσμία ακόμα και καταμεσής του Αυγούστου. 

Η έρημη Αθήνα των παλαιότερων χρόνων, μπορεί πράγματι να προσέφερε την ησυχία των άδειων γειτονιών της και την ευκολία των ανοιχτών δρόμων της, αλλά -εμένα τουλάχιστον- μου προκαλούσε κάποια μελαγχολία: τα κλειστά καταστήματα, τα κατεβασμένα ρολά και η έλλειψη ζωής, θαρρώ πως αφήνουν ακόμα πιο έκθετες τις πολλές ασχήμιες της, με αποτέλεσμα γειτονιές όπως τα Πατήσια, η Καλλιθέα, τα Εξάρχεια, οι Αμπελόκηποι και η Κυψέλη να μοιάζουν με δυστοπικά σκηνικά σε ταινία καταστροφής. 

Εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος μπορεί να μην εγκαταλείπει πλέον την πρωτεύουσα με την ίδια ένταση και διάρκεια, αλλά την ησυχία του συνεχίζει να τη βρίσκει κανείς στην αυγουστιάτικη πόλη, εάν και εφόσον το επιδιώξει.

Σκόρπιες φωτογραφίες από την Πρέβελη

Από την Ηγουμενίτσα

Στις βόρειες άκρες της πόλης της Ηγουμενίτσας ξεκινά ένα μονοπάτι που σε πηγαίνει παραθαλάσσια μέχρι το Δρέπανο. Είναι μια διαδρομή που ανακάλυψα πριν κάποια χρόνια και αγαπώ πολύ, έχοντας μάθει να προσπερνώ κι εδώ τις ουκ ολίγες ασχημίες από τις γνωστές ανθρώπινες παρεμβάσεις που συναντά κανείς σε ολάκερη τη χώρα. Το βλέμμα μου επιλέγει συνειδητά να μεταλαμβάνει μόνο τα όσα συνεχίζει να προσφέρει γενναιόδωρα η φύση και το τοπίο: τα πεύκα που γέρνουν πάνω από τη θάλασσα, τα σχίνα, τις κουμαριές και το θυμάρι που γεμίζουν τον αέρα με αρώματα, τις μέλισσες και τις πεταλούδες που πασχίζουν στους χρόνους τους, τα τζιτζίκια που επιμένουν να ντύνουν το καλοκαίρι με τον αδιάκοπο ψαλμό τους. Και βεβαίως τα νερά του Ιονίου που στρώνουν διάφανες επιφάνειες για να καθρεφτίζονται πάνω τους οι ουρανοί. Ακόμα και τα πλοία που μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, όταν τα κοιτάζεις ως παρατηρητής, απαλλαγμένος από την ένταση του επιβάτη, μοιάζουν να υπακούουν τον ρυθμό της θάλασσας και όχι των δρομολογίων.

Σε μέρη σαν ετούτο, βρίσκει κανείς λίγο χώρο να γαληνέψει και να τακτοποιήσει τις σκέψεις του. Έχουν γίνει βλέπεις και δαύτα ακόμα τα καλοκαίρια μας, βαριά και θορυβώδη. Κι είναι στοίχημα δύσκολο να βρει κανείς τρόπους ν' αλαφρωθεί κάπως από τα φορτία του και να κερδίσει τις κάποιες ησυχίες του.

Μεγάλες προσδοκίες

 

To (βροχερό και κρύο) Μπουένος Άιρες είχε μετατραπεί σήμερα σε ένα τεράστιο γήπεδο με σημαίες να κυματίζουν σε παράθυρα και μπαλκόνια, τα αυτοκίνητα να κορνάρουν από το πρωί ρυθμικά, τον κόσμο να έχει συγκεντρωθεί σε σπίτια και εστιατόρια/καφέ, τα σουπερμάρκετς να έχουν κατεβάσει ρολά (αφού ξεπούλησαν snacks και αναψυκτικά), τα θέατρα να έχουν ακυρώσει τις αποψινές παραστάσεις τους. Η επικράτηση στον τελικό ήταν εθνική υπόθεση ύψιστης σημασίας, η διάψευση της προσδοκίας υπήρξε οδυνηρή.