Στις βόρειες άκρες της πόλης της Ηγουμενίτσας ξεκινά ένα μονοπάτι που σε πηγαίνει παραθαλάσσια μέχρι το Δρέπανο. Είναι μια διαδρομή που ανακάλυψα πριν κάποια χρόνια και αγαπώ πολύ, έχοντας μάθει να προσπερνώ κι εδώ τις ουκ ολίγες ασχημίες από τις γνωστές ανθρώπινες παρεμβάσεις που συναντά κανείς σε ολάκερη τη χώρα. Το βλέμμα μου επιλέγει συνειδητά να μεταλαμβάνει μόνο τα όσα συνεχίζει να προσφέρει γενναιόδωρα η φύση και το τοπίο: τα πεύκα που γέρνουν πάνω από τη θάλασσα, τα σχίνα, τις κουμαριές και το θυμάρι που γεμίζουν τον αέρα με αρώματα, τις μέλισσες και τις πεταλούδες που πασχίζουν στους χρόνους τους, τα τζιτζίκια που επιμένουν να ντύνουν το καλοκαίρι με τον αδιάκοπο ψαλμό τους. Και βεβαίως τα νερά του Ιονίου που στρώνουν διάφανες επιφάνειες για να καθρεφτίζονται πάνω τους οι ουρανοί. Ακόμα και τα πλοία που μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, όταν τα κοιτάζεις ως παρατηρητής, απαλλαγμένος από την ένταση του επιβάτη, μοιάζουν να υπακούουν τον ρυθμό της θάλασσας και όχι των δρομολογίων.
Σε μέρη σαν ετούτο, βρίσκει κανείς λίγο χώρο να γαληνέψει και να τακτοποιήσει τις σκέψεις του. Έχουν γίνει βλέπεις και δαύτα ακόμα τα καλοκαίρια μας, βαριά και θορυβώδη. Κι είναι στοίχημα δύσκολο να βρει κανείς τρόπους ν' αλαφρωθεί κάπως από τα φορτία του και να κερδίσει τις κάποιες ησυχίες του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου