Michael

Αν αξίζει να δει κανείς την ταινία Michael, είναι για τη θαυμάσια αναδρομή στις επιτυχίες του Michael Jackson που σημάδεψαν την ιστορία της pop, για τον Jaafar Jackson, ο οποίος είναι εντυπωσιακός στον πρωταγωνιστικό ρόλο (με μια ερμηνεία που σε κάνει συχνά να ξεχνάς ότι δεν βλέπεις τον ίδιο τον Michael, αλλά τον ανιψιό του να τον υποδύεται) και για τη σκηνοθεσία του Antoine Fuqua, που καταφέρνει να ανασυστήσει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια την αισθητική των videoclips, των περιοδειών και των εμβληματικών live εμφανίσεων του Jackson.

Εντούτοις, η ταινία δικαίως κατηγορήθηκε ότι μοιάζει περισσότερο με ένα «greatest hits» της ζωής του παρά με μια πραγματική βιογραφία. Ακολουθεί την πορεία από τους Jackson 5 μέχρι την εκτόξευσή του στην κορυφή, αλλά επιλέγει επιδεικτικά να προσπεράσει όλα εκείνα που έκαναν τον Michael Jackson μια τόσο σύνθετη και αντιφατική περίπτωση. Απουσιάζουν οι εσωτερικές του συγκρούσεις, η μοναξιά ενός ανθρώπου που δεν έζησε ποτέ πραγματική παιδική ηλικία, η εμμονή του με την εμφάνιση και η σταδιακή μεταμόρφωση της δημόσιας εικόνας του, οι σχέσεις του με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του πέρα από τους γονείς του, οι εκκεντρικότητές του και, φυσικά, ακόμη και οι πιο έμμεσες αναφορές στις σοβαρές κατηγορίες και στις σκοτεινές πτυχές που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Μια βιογραφική ταινία που φοβάται να αγγίξει τις πιο δύσκολες αποχρώσεις ενός ανθρώπου ο οποίος, πέρα από μουσική ιδιοφυΐα, υπήρξε και μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε ένα χλιαρό αποτέλεσμα.

Σε κάθε περίπτωση, αφορμής δοθείσης, τις τελευταίες ημέρες επέστρεψα (για πολλοστή φορά) στα albums των Jackson 5 και του Michael Jackson, ανιχνεύοντας σε αυτά πολύτιμες μουσικές μνήμες και αναφορές με τις οποίες μεγάλωσε η δική μου γενιά.