Τα τελευταία χρόνια, η Αθήνα δεν αδειάζει τον Αύγουστο. Αφενός έχουν παρέλθει οι εποχές των πολυήμερων διακοπών για τους Αθηναίους και αφετέρου η πόλη φιλοξενεί πια τόσους τουρίστες που τουλάχιστον το κέντρο της σφύζει από πολυκοσμία ακόμα και καταμεσής του Αυγούστου.
Η έρημη Αθήνα των παλαιότερων χρόνων, μπορεί πράγματι να προσέφερε την ησυχία των άδειων γειτονιών της και την ευκολία των ανοιχτών δρόμων της, αλλά -εμένα τουλάχιστον- μου προκαλούσε κάποια μελαγχολία: τα κλειστά καταστήματα, τα κατεβασμένα ρολά και η έλλειψη ζωής, θαρρώ πως αφήνουν ακόμα πιο έκθετες τις πολλές ασχήμιες της, με αποτέλεσμα γειτονιές όπως τα Πατήσια, η Καλλιθέα, τα Εξάρχεια, οι Αμπελόκηποι και η Κυψέλη να μοιάζουν με δυστοπικά σκηνικά σε ταινία καταστροφής.
Εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος μπορεί να μην εγκαταλείπει πλέον την πρωτεύουσα με την ίδια ένταση και διάρκεια, αλλά την ησυχία του συνεχίζει να τη βρίσκει κανείς στην αυγουστιάτικη πόλη, εάν και εφόσον το επιδιώξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου