Φάτε μάτια ψάρια

Όπως όλες οι ιχθυόσκαλες έτσι κι ετούτη, λειτουργεί από τ'αξημέρωτα. Κι ας έχει χάσει την παλιά της αίγλη, κι ας έχει αποστερηθεί μεγάλο κομμάτι της δραστηριότητας της, η Tsukiji αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι του Τόκιο. Χωροθετήθηκε εδώ τη δεκαετία του '30 μάλλον εξ ανάγκης: ένας μεγάλος σεισμός που είχε προηγηθεί (το 1923) είχε ρημάξει την παλαιά ψαραγορά του Nihonbashi -μαζί με ολόκληρο σχεδόν το κέντρο της πόλης- επομένως έπρεπε κάπου να μεταφερθούν οι ιχθυέμποροι. Ε και τους ετοποθέτησαν εδώ, σε μιαν έκταση που παλαιότερα ήτανε θάλασσα, αλλά μπαζώθηκε κι έγινε τμήμα της στεριάς. Σήμερα δε, που οι τιμές των ακινήτων έχουν εκτοξευθεί, η εν λόγω περιοχή που γειτνιάζει με την πανάκριβη Ginza, είναι απλησίαστη. Εξού και η ιχθυόσκαλα έχει περιοριστεί προκειμένου να απελευθερωθεί ζωτικός χώρος για άλλες χρήσεις. 

Περπατώ ανάμεσα στους πάγκους με τα ψάρια και τα θαλασσινά, προσπαθώντας (μάταια πολλές φορές) να τ'αναγνωρίσω και να τα ονοματίσω. Για μένα που δεν τρώγω σχεδόν τίποτα από όλα αυτά, είναι απλώς μια άσκηση παρατήρησης. Κοιτάζω τη χορογραφία των ανθρώπων: των ιχθυεμπόρων, των πελατών, των όσων απολαμβάνουν πρωινιάτικα τους ψαρομεζέδες τους στα δεκάδες μαγειρεία και τα κιόσκια. Και θυμάμαι κείνη τη φράση του H. D. Thoreau που έλεγε πως κάποιοι άνθρωποι ψαρεύουν μια ζωή, χωρίς να αντιληφθούν πως ποτέ δεν επιθυμούσαν ψάρια. Ίσως βρίσκω ενδιαφέρουσα αυτή τη σκέψη απλώς γιατί δεν είναι του γούστου μου τα ψάρια. Ίσως γιατί προσπαθώ να υπενθυμίζω και στον εαυτό μου να διακρίνει τα σημαντικά από τ'ασήμαντα. Δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν σε παρασέρνουν τα δυνατά ρεύματα της ζωής, καμιά φορά μήτε που το συνειδητοποιείς πόσο πέρα έχεις βρεθεί. Τουλάχιστον διανύοντας όλη αυτή την απόσταση, έχεις μάθει καλύτερο κολύμπι.

Ναι, μπορεί να φιλοσοφήσει κανείς ακόμα και στην ιχθυόσκαλα.

Ο κύκνος

Και η Άνοιξη ακριβή

Άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία σου
για εκείνες τις λίγες ώρες, που έζησες στη γη

Τάσος Λειβαδίτης

(Οι φωτογραφίες από το Φαληρικό Δέλτα και το πάρκο του ΚΠΙΣΝ)

Train to Busan

Δηλώνω απολύτως εντυπωσιασμένος από τούτο το νοτιοκορεατικό blockbuster που βρίσκει τρόπους να πρωτοτυπήσει στο τόσο πολυφορεμένο θέμα της αποκάλυψης των ζόμπι. Επίσης δηλώνω απολύτως ανακουφισμένος που εμένα δεν μου έχει τύχει ποτέ κάτι από όλα αυτά τα φρικώδη στη διαδρομή μου με τρένο προς το Μπουσάν. Εφεξής μόνο αεροπορικώς!

Αντ-έννα γατί

Συνελήφθη επάνω στο καπό αυτοκινήτου να μουσουδίζει την κεραία. Οδός Τράλλεων, Χαλκίδα.

The Anthemion

Δίπλα στις καμάρες του παλαιού υδραγωγείου, το ξενοδοχείο "The Anthemion" αποτελεί από μόνο του έναν καλό λόγο να επισκεφθεί κανείς την Καβάλα (εντάξει, μαζί με τόσους άλλους λόγους που έχει!). Υπέροχη αισθητική, ξεκούραστα χρώματα, καθαρές γραμμές, έμφαση στη λεπτομέρεια. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ και φωτογράφισα διάφορα σημεία του δωματίου και των κοινόχρηστων χώρων, εστιάζοντας σε έπιπλα, κάδρα, φυτά και πλακάκια. Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν όχι μόνο σε όσους διαμόρφωσαν την αισθητική, αλλά και στα παιδιά που το λειτουργούν με τόσο ενθουσιασμό και θέρμη! Χαίρομαι πολύ να βρίσκω τέτοια ωραία boutique hotels που έχουν διακριτή ταυτότητα και καθιστούν τη διαμονή σου αξιομνημόνευτη.

Hurricane

Είναι φορές που το μόνο που μπορεί να σε ανεβάσει είναι ένας δυνατός κυκλώνας.

Πες μου το καλύτερο ψέμα

Δεν ξέρω αν πιο επικίνδυνα είναι τα ψέματα των άλλων ή εκείνα που λέμε στον εαυτό μας (=γνωστική ασυμφωνία), αλλά μεταξύ μας η αλήθεια μπορεί και να'ναι κάπως υπερτιμημένη. Άλλωστε αν ξηλώναμε όλα τα ψέματα του κόσμου, τι αλήθεια θα'μενε; 

(Το σκίτσο δικό μου, το υπέροχο τραγούδι του Billy Joel.)