Η κατάρα της μούμιας

Αν σου αρέσουν τα μυστηριώδη μέρη, οι αρχαίοι θρύλοι, οι μούμιες και τα ανεξήγητα φαινόμενα, τότες ετούτη η βόλτα θα σε συναρπάσει. Διότι ναι, σήμερις το πρόγραμμα περιλαμβάνει πυραμίδα. Εντάξει, η αλήθεια είναι πως οι πλέον διάσημες του είδους είναι του Χέοπος, του Χεφρήνου και του Μάμ-ρα. Αλλά εν προκειμένω σου έχω εναλλακτική πρόταση στο πιο οικονομικό -διότι και που να τρέχουμε τώρα στη Γκίζα και στη Θαντέρα.

Βρισκόμαστε στην Αργολίδα. Έναν τόπο σημαντικό, μία πανάρχαια μήτρα του ανθρώπινου γένους. Σ'αυτά τα μέρη, ο μυθικός Φορωνέας λέγεται πως συγκέντρωσε τις πρωτόγονες, διάσπαρτες οικογένειες και φυλές και τις ενέταξε σε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύνολο, ενθαρρύνοντας τη δημιουργία των πρώτων οικισμών και τη θέσπιση κανόνων. Διότι πριν επικρατούσε αναρχία, ο καθένας έκανε ό,τι του κατέβαινε και δεν υπήρχε κανένας σεβασμός στον συνάνθρωπα -κάτι σαν την σημερινή κατάσταση, σα να λέμε.

Στη διαδρομή που ενώνει εδώ και χιλιάδες χρόνια την πόλη του Άργους με την Τεγέα, πάνω σε έναν στρατηγικής σημασίας λόφο, υπάρχουν κάποιες αραδιασμένες πέτρες. Πρόκειται για ογκώδεις γκρίζους ασβεστόλιθους που σε προβληματίζουν με το μέγεθος και το σχήμα τους. Αν σκαρφαλώσεις το λόφο και πλησιάσεις εγγύτερα, ο προβληματισμός σου μετατρέπεται σε έκπληξη.

Διότι αντιλαμβάνεσαι πως έχεις μπροστά σου μία μεγάλη πυραμίδα, βραχυκυκλώνουν οι συνειρμοί σου, τσιμπιέσαι να βεβαιωθείς ότι δεν ονειρεύεσαι και διπλοτσεκάρεις το τζι-πι-ες σου μπας και έκαμες κάπου λάθος μετά το Ναύπλιο και έστριψες για Κάιρο.

Οι επικλινείς εξωτερικές πλευρές της πυραμίδας περιβάλλουν ένα ορθογώνιο οικοδόμημα με διαστάσεις επτά επί εννέα μέτρων -ναι χωράνε άνετα πέντε ροτόντες, αν θες να παραθέσεις ένα μπραντς.

Είναι αρκετοί εκείνοι που κατά καιρούς υποστηρίζουν (στο εντελώς αθεμελίωτο) ότι η πυραμίδα αυτή είναι προϊστορική και επομένως αρχαιότερη των αιγυπτιακών. Όπως καταλαβαίνεις, αν είσαι αρχαιόπληκτος, τύπου αποκωδικοποιείς με αριθμούς την ετυμολογία των ελληνικών λέξεων, κυκλοφορείς με χλαμύδα στο σπίτι σου και διατείνεσαι ότι η απόσταση ανάμεσα στους ναούς της αρχαίας Ελλάδος κρύβει διαγαλαξιακά μυστικά, υιοθετείς ωραιότατα την παραπάνω εικασία και την ετρίβεις στη μούρη του κάθε τυχάρπαστου αλλοεθνούς -διότι ως γνωστόν, όταν εμείς κατασκευάζαμε πυραμίδες, οι Αιγύπτιοι ήταν απάνου στον κοκοφοίνικα.

Αλλά οι αρχαιολόγοι επιμένουν ότι η πυραμίδα η δικιά μας είναι του 4ου αιώνα π.Χ. και ότι εχρησιμοποιείτο ουχί για φύλαξη νεκρών, αλλά ως φρούριο για να ελέγχουμε τα σούρταφέρτα στους οδικούς άξονες και να κόβουμε και καμία κλήση.

Με σχεδόν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ακλόνητης λιθοδομής, του βγάζεις το καπέλο του αρχιτέκτονος και τον προσλαμβάνεις να σου αναλάβει εκείνο το πανωσήκωμα που θες να ρίξεις στο σπιτάκι της πεθεράς σου στα Λεγραινά. Να βγαίνεις σαν κύριος στην ταράτσα να εποπτεύεις τους γείτονες.

Όχι ειλικρινά δεν θα γκρινιάξω με το πόσο αφρόντιστη, χορταριασμένη και παρατημένη είναι η πυραμίδα, μήτε θα σου επαναλάβω το γνωστό τροπάριο περί της αδυναμίας μας να αναδείξουμε μνημεία όπως ετούτο με μία στοιχειώδη σήμανση, ένα κιόσκι που θα σου εξηγεί το τί βλέπεις και ένα μαγαζάκι με τριατέσσερα μεμοραμπίλια να έχεις να θυμάσαι τη μούμια -βαρέθηκα να τα λέω, βαρέθηκες να με ακούς. 

Θα σου πω μονάχα πως εγώ βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την επίσκεψή μου εκεί, έστω κι αν μετά χρειάστηκε να ψάξω αρκετά στο ίντερνετ και στη σχετική βιβλιογραφία για να λύσω τις απορίες μου για το οικοδόμημα. Και θα σου διαπιστώσω ξανά πως ετούτη η χώρα κρύβει πολλές εκπλήξεις για τον επίμονο ταξιδιώτη της. Μέρη αναπάντεχα, μνημεία και ιστορίες που θέλει κόπο για να προσεγγίσεις, μα σ'ανταμοίβουν σαν δοκιμάσεις να τ'αναζητήσεις.

Αφού ολοκλήρωσα τη βόλτα και άρχισα να κατηφορίζω ισορροπώντας στις πέτρες, ένα περίεργο θρόισμα ακούστηκε από το κέντρο της πυραμίδας. Η γη άρχισε να βράζει κάτω από τα πόδια μου και μία κραυγή αγωνίας με κατακεραύνωσε. Γυρίζω το κεφάλι μου και τί να δω; Ένας στρόβιλος από μαύρη σκόνη είχε σκωθεί από τα έγκατα του οικοδομήματος, λαμβάνοντας ανθρώπινη μορφή -εντελώς σκιαχτική και τσατισμένη- κοιτάζοντάς προς το μέρος μου με δύο ερεβώδη μάτια. Ναι, ήταν η κατάρα της μούμιας -που προφανώς έχει πέσει πάνω μας, διότι και πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τα όσα μας συμβαίνουν! 

Δυστυχώς δεν μου βρισκόταν πάνω μου το Μάτι του Σάνγκρι-λα, ούτε συνοδευόμουν από τον Scorpion King για να την εξουδετερώσει (σ.σ. πρέπει να σταματήσω να βλέπω το κάθε τριτοτέταρτο μπλοκμπάστερ), επομένως έκαμα το μόνο που μου απόμεινε: την έπιασα και της μίλησα διεξοδικώς για τη σημερινή πραγματικότητα! Απολύτως φρικαρισμένη η μούμια από τα όσα άκουσε, με συλληπήθηκε εγκαρδίως και αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικώς στον κόσμο της, διότι τελοσπάντων πρέπει να διαφυλάξει και την προσωπική της ψυχική υγεία. Για να φθάσω και στο δια ταύτα, ναι μπορείς να επισκεφθείς το μέρος άφοβα! 

Ο γάτος μου ο Τούρκος

Οι γάτες οι Πολίτισσες έχουνε άλλη χάρη, 

τα μάτια, τα μουστάκια τους, μοστράρουν με καμάρι

άλλες κοιμούνται ολημερίς, άλλες βγαίνουν σεργιάνι

τρώνε τους μπακλαβάδες τους και πίνουνε αργιάνι

Πρώτη και καλύτερη, η γάτα θεατράλε. "Κάντε πέρα να περάσω, κάντε πέρα να διαβώ, μην τα κάνω όλα λίμπα, μην τα κάνω ρημαδιό. Είμαι γατόνι ζόρικο, σκληρό και αι-μοβόρικο." Συνδυάζεται με λαμέ φόρεμα και φρουφρού. Αν της δώκεις ένα πιάνο και ένα λαμινόρε, μπορεί να σου νιαουρίζει για ώρες. 

Η γάτα φασιονίστα. Που τη χάνεις, που τη βρίσκεις, για σόπινγκ θέραπι στα μεγάλα μολς της Πόλης. Επειδής κόβει το μάτι της, θεωρείται μεγάλη γάτα στο να εντοπίζει τις ευκαιρίες στις εκπτώσεις.

Η πεινάλα γάτα. Που τελοσπάντων στην Πόλη και με δεδομένη την αγάπη και την τρυφερότητα των κατοίκων στα συμπαθή τετράποδα, το να πεινάσεις δύσκολο. Λίγο να νιαουρίσεις σε έναν Τούρκο και το'χεις εξασφαλίσει το ντινέρ σου (ή τελοσπάντων το ντονέρ σου).

Η μόρτισσα γάτα. "Όταν λέω νιάου, το εννοώ!"

Η αθώα γάτα. "Σας τ'ορκίζομαι: το ψάρι είναι που έπεσε μέσα στο στόμα μου!"

Η γάτα τσιριμπίμ τσιριμπόμ.

Η γάτα "πάρε με στο τηλέφωνο, λιγάκι να τα πούμε και δώσμου ένα ραντεβού για να συναντηθούμε".

Η γάτα αρτοκλασία!

Η γάτα θαλασσόλυκος. Αγναντεύει το Βόσπορο από την ευρωπαϊκή πλευρά και χαιρετάει τα τάνκερς που περνάνε. Κρυφός της πόθος, να ξεβράσει το κύμα κανένα λυθρίνι. Τι εννοείς δεν την βλέπεις; Α ναι, στάσου να κάμω ζουμ.

Νιάου!

Η γάτα γλυκατζού. Την έχει στημένη όξω από το ζαχαροπλαστείο και κάμει γλύκες στο νήπιο, μπας και κονομήσει τίποτις γλύκες στο πιο κυριολεκτικό τους.

Η διαφημίστρια γάτα. Εκατό μεγκαμπάιτς με 2,5 λίρες ή ένα γκιγκαμπάιτ με 9,5 λίρες; Με την αμοιβή της από το συγκεκριμένο σποτάκι, η διαφημίστρια γάτα έχει να περιμένει πολλά μπάιτς. 

Η γάτα-ζόμπι. Ανοιχτό φέρετρο, τάφοι σε περίβολο τζαμιού, απλανές βλέμμα, ύποπτο γρύλισμα. Παρέα δεν την κάμεις.

Η αλλεργική γάτα. Όλο αυτό το ολάνθιστο παρτέρι και το λουλουδιασμένο πάρκο στην Πόλη, της προκαλούν έναν ερεθισμό και μία φαγούρα απερίγραπτη! 

"Μας πιάσανε, κάνε την αδιάφορη"

Η ιντάστριαλ γάτα.

Η χαροκαμένη γάτα. 

Η γάτα κιθαρίστας ή ντράμερ.

Η γάτα Λουκριτία. Που είδε κι απόειδε περιμένοντας τον γάτο και απεφάσισε "πως ναι, περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά, δεν σ'έχω ανάγκη ευτυχώς, μου είσαι πλέον περιττός!"

"Μπα, ήρθες;"

Η παρεξηγιάρα γάτα.

"Δες την που κάθεται παραδίπλα και δεν μας μιλάει!"

"Μωρ'τι μας λες! Θα βάλω κι εγώ τη γάτα μου να κλαίει!"

Στην Πόλη, μου αρέσει να συζητάω με τις γάτες. Βρίσκονται παντού, είναι ήμερες, επικοινωνιακές και καλοζωισμένες. Τις συναντάς στον περίβολο των τζαμιών, στα περβάζια, στις γωνίες, στις προβλήτες, στα παραθύρια, απάνου στα κεραμίδια, ξοπίσω σου σε κάθε βήμα. 

Μετά από κάμποσες τέτοιες συναντήσεις, νομίζω πως πλέον έχω καταλάβει τι κάμει νιάου νιάου στα τούρκικα: o σεβασμός για τις γάτες! Που έχει να κάμει με την πεποίθηση ότι είναι ζώα καθαρά και καλότυχα. Κι αν δεν ήταν πειστικές οι παραπάνω πόζες, μπορώ να στο εξηγήσω με μία ιστορία που λένε συχνά οι μουσουλμάνοι. Ένα πρωινό, ο Μωάμεθ ξύπνησε για να πάει να προσευχηθεί. Αλλά απάνου στο ρούχο του κοιμόταν η αγαπημένη του γάτα, η Μουέζα. Αντίς λοιπόν να την ξυπνήσει, πήρε εκείνος ένα ψαλίδι κι έκοψε το τμήμα του μανικιού απάνου στο οποίο κοιμόταν η γάτα. Όταν εντέλει επέστρεψε από την προσευχή του, η γάτα για να τον ευχαριστήσει, του έκαμε μία βαθιά υπόκλιση. Κι εκείνος, της το ανταπέδωσε χαϊδεύοντάς την τρεις φορές. Νιάου!

Ροβίτσα

- Τη σαλάτα με τη ρουβίτσα, θα μας φέρετε.

- […] Κι εμείς συμπαθούμε τον Σάκη, αλλά μάλλον τη σαλάτα με τη ροβίτσα εννοείτε.

Οι εκλογές θέλουν καλοπέραση

Λεύκες, Γαλάτσι

(σ.σ. Οι φωτογραφίες αφιερωμένες σε όσους/ες ψηφίζουν πάντα «δαγκωτό»! Θαρρώ πως είναι πολύ καλύτερο και υγιές να τσουγκρίζουμε ποτήρια, παρά προσχηματικές και ανούσιες παραταξιακές αφηγήσεις.)

Paperless elections (not)

Παρά την έντονη παρουσία των κομμάτων, των υποψηφίων και των στρατευμένων οπαδών τους στα social media, αλλά και το όψιμο ενδιαφέρον των πολιτικών αρχηγών για το TikTok (!), ούτε σε αυτές τις εκλογές αποφύγαμε την ακατάσχετη αφισορύπανση, τα αμέτρητα φυλλάδια και τον χαρτοπόλεμο στους ταλαιπωρημένους δρόμους μας, τους τοίχους μας, τα αυτοκίνητά μας και τις εισόδους των πολυκατοικιών μας. Η αποϋλοποίηση που έχει επιτευχθεί σε άλλους τομείς της καθημερινότητάς μας χάρις τις νέες τεχνολογίες δεν φαίνεται να συγκινεί τα κόμματα, ούτε να εντάσσεται στις προσπάθειες τους να επιδείξουν πολιτικό πολιτισμό. Κι ας έχουν περιληφθεί «πράσινοι» στόχοι και οικολογικά οράματα στα περισσότερα πολιτικά τους προγράμματα.

Κοίτα με πώς πετάω!

Πιάσαμε την κουβέντα με τον γλάρο. "Μπορείς να με μάθεις να πετώ;" τον ρώτησα. "Α, είναι πολύ εύκολο: βγάλε από πάνω σου τα βαρίδια που σε κρατούν στο έδαφος: τους θυμούς σου, τους φόβους σου, τις αδιαλλαξίες σου, τις εμμονές σου. Κι αμέσως θα πετάξεις."

Acoustic Tattoo