Ο Χόρχε Βαλντάνο είπε κάποτε ότι «το ποδόσφαιρο είναι το σημαντικότερο από τα ασήμαντα πράγματα». Νομίζω ωστόσο ότι οι περισσότεροι συμπατριώτες του, θα διαφωνούσαν μαζί του: εδώ στην Αργεντινή, το ποδόσφαιρο κατατάσσεται στα απολύτως σημαντικά πράγματα.
Η πορεία της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελο μονοπωλεί εμμονικά το ενδιαφέρον, τις καθημερινές συζητήσεις, τις αναρτήσεις στα social media, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Τα σπίτια και τα καταστήματα είναι σημαιοστολισμένα, τα εστιατόρια προσφέρουν εορταστικά μενού, οι άνθρωποι κυκλοφορούν φορώντας τη φανέλα της εθνικής ομάδας, η μορφή του Μέσι βρίσκεται παντού.
Κατά τη διάρκεια των αγώνων, οι δρόμοι ερημώνουν και όλοι συγκεντρώνονται μπροστά στις τηλεοράσεις, ενώ μετά από κάθε νίκη οι πλατείες και οι λεωφόροι γεμίζουν με χιλιάδες ανθρώπους που τραγουδούν, αγκαλιάζονται, κλαίνε και πανηγυρίζουν σε κατάσταση παροξυσμού. Με πυροτεχνήματα και κορναρίσματα και γλέντια μέχρι πρωίας.
Όπως έλεγε ο Μπενεντικτ Άντερσον, τα έθνη είναι «φαντασιακές κοινότητες»: συλλογικότητες από άτομα που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά θεωρούν ότι μοιράζονται μια κοινή μοίρα. Στην Αργεντινή, κάθε αγώνας λειτουργεί ως αφήγηση εθνικής υπερηφάνειας, ως ευκαιρία αυτοεπιβεβαίωσης, ως κοινός τόπος όπου οι διαφορές υποχωρούν και η έννοια του «εμείς» αποκτά πραγματικό, βιωματικό περιεχόμενο και συναισθηματική ένταση. Αν θέλει κανείς να καταλάβει την έννοια του «εθνικού φαντασιακού», δεν χρειάζεται να διαβάσει εγχειρίδια πολιτικής επιστήμης. Αρκεί να βρεθεί στην Αργεντινή την ώρα που παίζει η εθνική ομάδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου