Η γεωγραφία της μεγαλοφυίας

Αναζητώντας τη σημασία του τόπου ως παραμέτρου καλλιέργειας της «μεγαλοφυούς» σκέψης, ο Eric Weiner εστιάζει το ενδιαφέρον του σε επτά πόλεις που επέδειξαν στο παρελθόν ραγδαία πολιτιστική ή τεχνολογική πρόοδο. Ανάμεσά τους και η αρχαία Αθήνα που με την πρωτοφανή συσσώρευση διάνοιας, αποτέλεσε έναν από τους πλέον καθοριστικούς τόπους για την πρόοδο της ανθρώπινης σκέψης. Στο κλασικό ερώτημα «γιατί εκεί και γιατί τότε;», ο Weiner προτείνει την εξής απάντηση: 

«Τι εκτιμούσαν οι [αρχαίοι] Αθηναίοι; Εκτιμούσαν τη φύση και τη δύναμη της πεζοπορίας. Δεν ήταν κοιλιόδουλοι, αλλά απολάμβαναν το κρασί τους, αρκεί να ήταν ικανοποιητικά αραιωμένο. Αντιμετώπιζαν πολύ σοβαρά τις δημόσιες υποχρεώσεις τους -αν και λιγότερο σοβαρά την προσωπική τους υγιεινή. Αγαπούσαν τις τέχνες [αν και τις συνέδεαν με τη χρηστικότητα και τις καθημερινές τους συνήθειες και δεν τις αντιμετώπιζαν «μουσειακά»]. Ήταν ανταγωνιστικοί, αλλά όχι για προσωπική δόξα. Δεν δείλιαζαν μπροστά στις αλλαγές, ούτε καν μπροστά στο θάνατο. Χρησιμοποιούσαν λέξεις με ακρίβεια και δύναμη. Έβλεπαν το φως. Ζούσαν σε εξαιρετικά ανασφαλείς καιρούς, αλλά αντί να «υψώσουν γύρω τους τείχη» όπως έκαναν οι πολεμοχαρείς Σπαρτιάτες, αγκάλιασαν σφιχτά εκείνη την αβεβαιότητα, παραμένοντας ανοιχτοί με κάθε τρόπο. Αυτή η δεκτικότητα έκανε την Αθήνα, μοναδική περίπτωση. Δεκτικότητα σε ξένους θεούς, σε παράξενους ανθρώπους, σε περίεργες ιδέες.»

Good job indeed

Το να μην είσαι απλή απομίμηση των γονιών σου, το να προσπαθείς αλλιώς και να δοκιμάζεσαι, αυτή είναι μία ενδιαφέρουσα ανατροπή.

Μπουγάτσα Διδυμότειχου

Μπουγάτσα με κιμά για να με πιάσει. Με ωραία γέμιση και λαχταριστό φύλλο.
Κι ύστερα μπουγάτσα με κρέμα. Με ζάχαρη άχνη και κανέλα. Και με σοκολατούχο γάλα για συνοδεία. Στο Διδυμότειχο, στον Δημήτρη-Τόλη. Διότι πως να το κάνουμε, εμείς οι Βόρειοι ξέρουμε από μπουγάτσα!

Requiem

Embrasse-moi, dis-moi que tu m'aimes 

Fais-moi sourire au beau milieu d'un requiem 

Welcome back America!

Η συνεισφορά μου στη συλλογή του Λευκού Οίκου με τα πορτρέτα των πρώην Προέδρων. Με το σκίτσο μου αυτό αποχαιρετώ τον ανεκδιήγητο Ντόναλντ και εύχομαι να μην μας ξαναβρούν τέτοιες συμφορές στο μέλλον. #bidenharris2020 #greatday #freemelania #myartwork

Μαινάδες

Τρία, δύο, ένα

Καλαμάτα. Ένα από τα ελάχιστα ωραία σπίτια που διεσώθησαν στην (αρχιτεκτονικώς) ταλαιπωρημένη, παραλιακή λεωφόρο Ναυαρίνου.

Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν κι εξηγήσου

Που είναι το ζεστό, το γλυκό, το φιλί σου;

Ultramarine

Καθώς πέφτει το σκοτάδι, η πόλη βυθίζεται στην παλέτα του μπλε.

Μπλε του κοβαλτίου, αιγυπτιακό μπλε, μπλε βιολέ, μπλε του ατσαλιού και του σχιστόλιθου. Μπλε του αζουρίτη και του λαζουρίτη.

Μετά από κάποια ώρα, οι υπόλοιπες εκδοχές υποχωρούν. Και αναδεικνύεται νικητής το ουλτραμαρίν. 

Το πανάκριβο ουλτραμαρίν που πάσχιζαν να εξασφαλίσουν οι ζωγράφοι του 16ου και του 17ου αιώνα. Που επιφύλασσαν μονάχα για τα χιτώνια της Παναγίας και του Ιησού.  

Αυτό το ουλτραμαρίν που χρησιμοποιούσε και ο Βερμέερ για να αναδείξει τις αντιθέσεις του φωτός και της σκιάς. Στο μαντίλι που είχε δεμένα στα μαλλιά του το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι. Στην ποδιά που φορούσε η Γαλατού.

Είναι παγερό και ερεβώδες το ουλτραμαρίν. Το αισθητικό κοντράστ του με τα ζεστά χρώματα -τα κιτρινοκόκκινα, τα χρυσαφιά, τις ώχρες- προκαλεί και δημιουργεί εντάσεις.

Τόσο σπάνιο και πολύτιμο τότες, που οι ζωγράφοι έκαμαν οικονομία στη χρήση του γιατί δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν παρά ελάχιστες ποσότητές του. Τόσο άφθονο και γενναιόδωρο στις βραδινές ησυχίες της Νορβηγίας, που δεν χορταίνεις να το απολαμβάνεις εδώ στο Alesund.

Κι ας είναι το κρύο τσουχτερο αυτήν την εποχή του χρόνου, κι ας είναι ο αέρας παγωμένος σαν καταφθάνει απ΄το ταξίδι του στη Βόρεια Θάλασσα, κι ας αργεί ώρες πολλές να ξαναβγεί ο ηττημένος ήλιος. Το καλύτερο που'χεις να κάμεις είναι να αφεθείς στο ουλτραμαρίν. Να πάρεις κι εσύ μια θέση στον καμβά του και να αναπνεύσεις την απόκοσμη ψύχρα του. 

Close to you

Διότι η συναισθηματική εγγύτητα δεν επιτυγχάνεται μόνο με μείωση της φυσικής απόστασης. 

Έρχονται καιροί που κερδίζεται με την αύξησή της.