Στάχτη και μπούρμπερη

Ακόμα ένα sequel της ταινίας καταστροφής που παρακολουθούμε εδώ και χρόνια.

The Logical Song

Εκτυφλωτικές αχτίδες τρυπάνε τα παράθυρα και το διαμέρισμα λούζεται με φως. 

Εδώ στην Οττάβα, ξημερώνει αυτήν την περίοδο, γύρω στις έξι. Πριν καλοσυνέλθω και ενόσω περιμένω την καφετιέρα ν'ανάψει, βρίσκω την ευκαιρία για μερικές γρήγορες φωτογραφίες. 

Το απέναντι κτήριο, τα παρκαρισμένα αμάξια, οι στέγες που βουτάνε στην παλέτα της ώχρας.

Το παρκάκι στα δεξιά. Η θέα από τον δέκατο τέταρτο όροφο απλώνεται σε μεγάλη έκταση.

Ανοίγω το ραδιόφωνο σε χαμηλή ένταση. Η Gladys Knight τραγουδάει το "The way we were" και όλα γίνονται ακόμα πιο 70s. Οι καναπέδες στο σαλόνι, τα φωτιστικά, το τραπεζάκι.

Η κουζίνα και οι συσκευές της.

Νιώθω ότι παίζω σε σκηνή ταινίας του Κάρπεντερ ή του Πέκινπα και ελπίζω ειλικρινά η ημέρα μου να μην μου επιφυλάσσει άγριο πιστολίδι ή καταδίωξη με τις κάντιλακ στην Chinatown.

Στο ραδιόφωνο έχουν πάρει σειρά οι Supertramp που επιχειρούν να εξηγήσουν συνοπτικά τη ζωή με το Logical Song. Σε γενικές γραμμές, συμφωνώ μαζί τους. 

Ακόμα μια μέρα ξεκινά. Καλημέρα.

Αρχάνες

Στην Κρήτη άργησα να'ρθω. Πρώτη φορά στα τριάντα μου, όταν με έστειλαν για διήμερο μάθημα σε φοιτητές στο Ηράκλειο. Το πρώτο απόγευμα μετά την εισήγηση, σεργιάνησα λίγο την πόλη και παρότι ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος από τα μύρια όσα είχα ακούσει να της σούρνουν, εγώ την εσυμπάθησα. 

Τη δεύτερη μέρα, επιβεβαιώνοντας πόσο φιλόξενοι είναι οι Κρητικοί, κάποιοι από τους συμμετέχοντες στο μάθημα, μου πρότειναν να με βολτάρουν με τ'αμάξι τους να δω και παραέξω. Μου'παν πως θα'τανε ντροπή να φύγω από το νησί, έχοντας δει μοναχά το Ηράκλειο.

Μετά από μία ευχάριστη διαδρομή ανάμεσα σε φορτωμένα αμπέλια και χρυσαφένια ελαιόδεντρα, φθάσαμε σε ετούτο το χωριό. Στις Αρχάνες.

Ο οικισμός είναι χτισμένος σε ύψωμα που στέκει στο βορειοανατολικό άκρο μίας εύφορης κοιλάδας. Κι είναι στ'αλήθεια προικισμένη η τοποθεσία του -εξού και κατοικείται απ'τα πανάρχαια χρόνια. Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει εδώ ανάκτορο της Υστερομινωικής Εποχής με ωραιότατο διάκοσμο, ενώ έχει βρεθεί και σπουδαία νεκρόπολη με βασιλικό τάφο. 

Οι άνθρωποι που με συνόδευαν, μου μίλησαν με περηφάνια για τον οικισμό. Μου έδειξαν κάποια από τα σπίτια που έχουν διασωθεί από τον καιρό της Τουρκοκρατίας και ιδίως τα νεοκλασικά που οικοδομήθηκαν τον 19ο αιώνα, ακολουθώντας το αρχιτεκτονικό πρόταγμα της εποχής. 

Είναι θαυμάσια αυτά τα νεοκλασικά. 

Με τη συμμετρία τους, τα μαρμάρινα σκαλοπάτια, τα εντυπωσιακά κάγκελα και τις λιτές μα καλαίσθητες διακοσμήσεις τους.

Και βεβαίως με τα όμορφα και τολμηρά τους χρώματα. 

Που χαμογελούν στο ζεστό ήλιο που θερμαίνει τις προσόψεις τους.

Πολλά οικοδομήματα φέρουν στοιχεία και από την ενετοκρατία. Και όπως διαπίστωσα ήδη από εκείνη την πρώτη επίσκεψη, οι σύγχρονοι ιδιοκτήτες τους, φρόντισαν να τα ανακαινίσουν με σεβασμό και με επίγνωση. 

Καταφέρνοντας να διαφυλάξουν την ταυτότητα του οικισμού και να αναδείξουν τις ομορφιές του -εν αντιθέσει με πολλά άλλα μέρη στην Κρήτη όπου η καταστροφή που επήλθε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι παροιμιώδης.

Ε λοιπόν, εκείνη η πρώτη γνωριμία με τις Αρχάνες, πολύ με είχε εντυπωσιάσει. Γι'αυτό και φρόντισα τις επόμενες φορές που βρέθηκα στο νησί, να επιστρέφω σε αυτές ξανά και ξανά. 

Για να περιπατήσω το μέρος με τη δική μου ρέγουλα, να το καταλάβω καλύτερα και να το φχαριστηθώ.

Ν'απολαύσω τον καφέ μου μετά συνοδείας γλυκού σε κάποιον από τους παραδοσιακούς καφενέδες, να τσιμπολογήσω κάνα μεζέ ή να χαζέψω τα καλόγουστα μαγαζάκια με τα τοπικά προϊόντα.

Και κυρίως ν'αναπνεύσω την ησυχία ενός μέρους γενναιόδωρου και νοικοκυρεμένου. Που συνδυάζει μερικά από τα πιο πολύτιμά μας υλικά. Σπανίζουν πια τέτοιες ανάσες.

Quando, Quando, Quando

The good old times!

Σκουριασμένα ανθρωπάκια

Στο πάρκο της Εθνικής Γλυπτοθήκης συνάντησα προχθές μια παρέα από ανθρωπάκια του Γαΐτη. Είχαν καβαλήσει ένα άρμα και έμοιαζαν ολωσδιόλου χαμένα, κοιτάζοντας αμήχανα προς διάφορες κατευθύνσεις. Τα λυπήθηκε στ’αλήθεια η ψυχή μου! Σε έναν κόσμο γεμάτο μπερδεμένες σημασίες και ταυτότητες, εκκωφαντικούς θορύβους και λογής λογής αμετροέπειες, δεν είναι εύκολη υπόθεση να είσαι ανθρωπάκι. Παρατημένα και σκουριασμένα, με τις ρόδες τους φθαρμένες, με την επεξηγηματική τους πινακίδα σπασμένη και πεταμένη, τα ανθρωπάκια στέκουν ως ανέκφραστοι κομπάρσοι σε μία παράσταση που έχει πάψει προ πολλού να τα αφορά.

The Aristocat

Κατηφορίζοντας έναν από τους υπέροχους, αριστοκρατικούς δρόμους της Belgravia στο κεντρικό Λονδίνο και ενώ το βλέμμα μου αρμένιζε στην καθησυχαστική συμμετρία των κτηρίων γεωργιανής αρχιτεκτονικής, αντιλήφθηκα μια παρουσία σε ένα παράθυρο. 

Αρχικώς προσπέρασα. Μετά από κάποια βήματα όμως, σταμάτησα και επέστρεψα. 

Μια εντυπωσιακή γάτα με πλούσια γούνα και ύφος σαράντα καρδιναλίων, καθόταν καμαρωτά και κοίταζε ράθυμα έξω.

Προς στιγμή νόμισα πως ήταν ψεύτικη: ένα αγαλμάτινο μπιμπελό που είχαν τοποθετήσει οι ένοικοι για διακόσμηση. 

Καθώς πλησίασα για να την παρατηρήσω καλύτερα, συνειδητοποίησα ότι ήταν όντως αληθινή και εντελώς μπλαζέ. Είναι χαρακτηριστικό πως παρότι στάθηκα μπροστά της για κάποια δευτερόλεπτα, ουδέποτε καταδέχτηκε να με κοιτάξει ή να μου απευθυνθεί, μην σου πω ότι απέστρεψε και το βλέμμα της επιδεικτικά -προφανώς αντιμετωπίζοντας με απαξίωση την παρουσία μου. 

Κι αν τυχόν νομίζεις ότι το περιβάλλον στο οποίο διαβιούμε, δεν μας διαμορφώνει και δεν μας ορίζει, τούτη η γάτα σε διαψεύδει περίτρανα -εις επίρρωσιν της θεωρίας της Κοινωνικής Μάθησης του Bandura και της Συμπεριφορικής θεωρίας του Watson, είμαστε προϊόντα των συνθηκών και της πραγματικότητας στην οποία ζούμε. Το να κατανοείς τους άλλους μέσα από τα όσα τους διαμόρφωσαν, μπορεί και να είναι ανώτερο από το να τους αγαπάς. Κοίταξα για μία τελευταία φορά τη γάτα, χαμογελώντας. Τη χαιρέτισα με μια μικρή υπόκλιση, ανάλογη της εξοχότητάς της και συνέχισα τον ταπεινό μου περίπατο.

Μπενίτσες (Βγαινίτσες)

Μήτε εντυπωσιακή αρχιτεκτονική διαθέτει, μήτε κανένα σπουδαίο αξιοθέατο. Και πράγματι θαρρώ πως τούτο το μέρος θα'χε μείνει καταδικασμένο στην ασημαντότητα που χαρακτηρίζει τόσους και τόσους άλλους μικρούς οικισμούς ανά την Ελλάδα, αν δεν το είχε μνημονεύσει το γνωστό τραγούδι της Βλαχοπούλου. Διότι τελοσπάντων τα ψάρια τα πιο φρέσκα τάχει μόνο η Μπενίτσα -πράγμα που μάλλον θα επιβεβαιώσουν και οι μυριάδες τουρίστες που απολαμβάνουν τους ψαρομεζέδες τους στις κάμποσες ταβέρνες. Εγώ από την άλλη, που τα ψάρια δεν τα πολυπροτιμώ και τα νταβαντούρια τ'αποφεύγω, απήλαυσα τον απογευματινό μου περίπατο στα φιδωτά δρομάκια. Και για καλή μου τύχη, συνάντησα μόνο ησυχίες.

Beautiful Things

Επί Τω Λαϊκώτερον

Εύστοχη η συμβουλή των παλαιότερων που έλεγαν ότι το καλοκαίρι θέλει τηγάνι: κεφτεδάκια, κολοκυθάκια, πατατούλες. Παρέα με σκορδαλιά, ωραιότατη πολίτικη σαλάτα και μελωμένο κοτόπουλο. Και κάπως έτσι, το αμείλικτα ζεστό κυριακάτικο μεσημέρι στο κέντρο της πόλης καθίσταται τελοσπάντων συμπαθέστερο.